-
K. I. Gałczyński – „Przed zapaleniem choinki”

[…] A podobno jest gdzieś ulica (lecz jak tam dojść? którędy?) ulica zdradzonego dzieciństwa, ulica Wielkiej Kolędy. Na ulicy tej taki znajomy, w kurzu z węgla, nie w rajskim ogrodzie, stoi dom jak inne domy, dom, w którymżeś się urodził. Ten sam stróż stoi przy bramie. Przed bramą ten sam kamień. Pyta stróż: „Gdzieś pan…
-
90. urodziny Tadeusza Różewicza
Frans Hals Hals żebrak życiorys pogrążony w ciemnościach szmaty iskanie w domu noclegowym za rogiem albo pod ścianą nigdy in trono jak Rubens Velázquez Van Eyck podejrzany odzyskuje swą godność w jednym spojrzeniu w portrecie /napisał Tadeusz Różewicz/
-
„Jesień” Edwarda Stachury
Zanurzać zanurzać się w ogrody rudej jesieni i liście zrywać kolejno jakby godziny istnienia Chodzić od drzewa do drzewa od bólu i znowu do bólu cichutko krokiem cierpienia by wiatru nie zbudzić ze snu I liście zrywać bez żalu z uśmiechem ciepłym i smutnym a mały listek ostatni zostawić komuś i umrzeć /Edward Stachura/
-
Eugenio Montale: „Czas i czasy” oraz „W dymie”
Czas i czasy Jedyny czas nie istnieje: jego liczne pasma prześlizgują się równolegle często w przeciwne strony i rzadko przecinają się. Zdarza się to wówczas, gdy objawi się jedna prawda, ale wtedy natychmiast wymazuje ją ten, kto czuwa nad mechanizmem przemian. I znów się zapada w jedyny czas. Lecz w owej chwili tylko nieliczni żywi…
-
Eugenio Montale – „Skrobaczka”
Czy sądzisz, że pesymizm istniał naprawdę? Gdy patrzę dookoła — nie dostrzegam śladu. W nas też żadnego głosu skargi. Mój płacz to tylko dysonans wzbogacający harmonię wielkiego Eldorado, którym jest Jutro. Wyskrobaliśmy skutecznie najmniejszy nawet wybuch myśli. Teraz wszystkie barwy lśnią na naszej palecie z wyjątkiem czerni. (1962-1970) /napisał Eugenio Montale/ /tłumaczyła Anna Cierniakówna/
-
„Niektóre drzewa” Johna Ashbery’ego
Te są zadziwiające: każde Łączy się z sąsiadem, jak gdyby zmowa Była nieruchomym spektaklem Umawiając się przypadkiem Na spotkanie dziś rano tak daleko Od świata i na zgodę Z nim, ty i ja Jesteśmy nagle tym, czym drzewa próbują Powiedzieć nam, że jesteśmy: Że ich zwykła tam obecność Coś znaczy, że wkrótce Możemy dotykać, kochać,…
-
„Posłanie do Nadwrażliwych” Kazimierza Dąbrowskiego
Bądźcie pozdrowieni Nadwrażliwi Za Waszą czułość w nieczułości świata Za niepewność wśród jego pewności Bądźcie pozdrowieni za to, Że odczuwacie innych tak, jak siebie samych Bądźcie pozdrowieni za to, Że odczuwacie niepokój świata Jego bezdenną ograniczoność i pewność siebie Bądźcie pozdrowieni Za potrzebę oczyszczenia rąk z niewidzialnego brudu świata Za Wasz lęk przed bezsensem istnienia…
-
„Dobroć jest bezbronna” R. Krynickiego
Dobroć jest bezbronna, ale nie bezsilna. Dobroci nie trzeba siły. Dobroć sama jest siłą. Dobroć nie musi zwyciężać: dobroć jest nieśmiertelna. /Ryszard Krynicki/
-
„Niepokój” Lecha Lamenta
Nie znałam tego poety. Przez przypadek trafiłam na kilka jego wierszy, z których najbardziej przemówił do mnie ten. *** NIEPOKÓJ Jaki cel ma twoje istnienie w ciągłości pulsującego świata w toku wiecznych przemian gorącej materii ty – człowiek dzieło natury – mądrość a może jesteś tylko wybrykiem natury przypadkiem kalectwem czasu owrzodzeniem na łonie wszechświata…
-
„Tyle jest smutku…” Sergiusza Jesienina
Tyle jest smutku w naszym wzroku, Zbyt gorzko przyznać, zbyt boleśnie, Że tylko iw miedziany spokój Pozostał nam w tym późnym wrześniu. Inny odebrał mi spłoszenie I dreszcz, i ciepło twego ciała… W sercu, jesiennym nieskończenie, Cisza się deszczem rozszemrała. To nic. Przywyknę. Jak pociecha Zrodziła się ta prawda prosta, Że nic mnie w życiu…
