Poniżej stary krótki wpis o przedzimiu z 19 listopada 2017 roku. Dziś – 19 listopada 2026 – przeglądałam „Dolinę Muminków w listopadzie” (1970/1980), cudowną lekturę z okresu późnego dzieciństwa i wczesnej młodości.
Późną jesienią kilka postaci – niezależnie od siebie – odczuwa potrzebę spotkania się z Muminkami. […] Wszyscy bohaterowie spotykają się w domu Muminków. Tam przekonują się, że gospodarze są nieobecni (Muminki przebywały wówczas na wyspie z latarnią morską, opisanej w książce Tatuś Muminka i morze). Wszyscy decydują się zaczekać na powrót rodziny. Wkrótce jednak dochodzi do sporów i utarczek między nowymi mieszkańcami domu Muminków. /Wikipedia/
Lekturę, którą można nazwać piękną wielowątkową opowieścią o przedzimiu, przedzimiu u nieobecnych (śpiących już zimowym snem?) Muminków, bo taka to historia, a faktycznie kilka współistniejących i przenikających się historii. Każda na co najmniej jeden osobny wpis. Co do samych gospodarzy, nieobecnych fizycznie w tej książce, a co jeśli Muminki śpią i śnią sen o swoich przyjaciołach?

***
Obraz wyjątkowo piękny i całkiem na czasie, gdyż właśnie nadchodzi przedzimie (szaruga jesienna) – okres na styku jesieni i zimy, z przymrozkami, pierwszym śniegiem i mniejszą ilością naturalnego światła; jest to najbardziej zachmurzona pora roku. Zawsze można doświetlić się sztuką.
Adam Hargreaves – „Pierwszy mróz, długie cienie” (2009)

„W okresie przedzimia część zwierząt zapada w sen zimowy, a pozostałe zwierzęta przystosowują się do zmiany pokarmu z letniego na zimowy. Jeżeli w tym czasie zwierzęta zacznie się dokarmiać ich dotychczasowym pokarmem, to trzeba je będzie wtedy dokarmiać już cały czas aż do wiosny.” /wikipedia/

/19 listopada 2017/

Dodaj komentarz