William Peskett – „Gwiazda i morze”

Ta gwiazda, którą widzę teraz
wmieszaną w jasny telegraf nocy,
dawno się wypaliła
i wybuchła.
Powolna wędrówka oparów jej światła
przez przestrzeń pozwala
na moment zajrzeć w przeszłość.
Radosny podróżnik w czasie
zapominam, co dzieli mnie od prawdy.

Chłodna woda z południa
wytapia się mrocznie
z połyskliwej czapy.
Siedem lat minie, zanim prądy
płynące z wolna na północ ochłodzą mnie,
dosięgną swoim pradawnym osadem
z dna oceanu: dość czasu
by zmieniło się morze i skóra;
nowy człowiek czytający stare informacje.
.
napisał William Peskett
tłumaczył Jarosław Anders

szron na szybie, foto
źródło grafiki

„Systemy” Toma Paulina

Pulsary nadają za plecami gwiazd
Do przyszłych anten.
Usłyszymy pulsowanie tamtych czarnych przestrzeni.
Zamarznięty gaz przedrze się do nas.

W drewnianych chatach na zmarzlinie
Pod owym nigdzie, którego się wyparto,
Gniją ciała zesłańców.
.
napisał Tom Paulin
tłumaczył Piotr Sommer

"Winter cabin", Sarah. B. Douglas, obraz
Sarah B. Douglas „Winter Cabin” (fragment)

William Peskett – „Astronauta spogląda w dół”

Tam właśnie żyjemy,
gdzie pośród niewidocznych gwiazd
krzyżują się wszystkie nasze ścieżki,
gdzie wirująca masa
przyciąga wszystkie nasze rekwizyty,
przyciąga naszą krew.
To pod tym twardym sklepieniem próbujemy przetrwać.

Jak srebro ryby przytwierdzonej do połaci oceanu
jesteśmy zniewoleni i wolni;
kiedy nadchodzi noc
bierzemy w zęby diament za diamentem
i miażdżymy niebo.
Cali nieważcy
rozrywamy orbitę ku domowi.
.
napisał William Peskett
tłumaczył Jarosław Anders

niebieska kula ziemska w nocy